Uroczystość Zwiastowania Pańskiego
(Łk 1, 26-38)
"Bóg posłał anioła Gabriela do miasta w Galilei, zwanego Nazaret, do Dziewicy poślubionej mężowi, imieniem Józef, z rodu Dawida; a Dziewicy było na imię Maryja. Anioł wszedł do Niej i rzekł: „Bądź pozdrowiona, pełna łaski, Pan z Tobą, błogosławiona jesteś między niewiastami”. Ona zmieszała się na te słowa i rozważała, co miałoby znaczyć to pozdrowienie. Lecz anioł rzekł do Niej: „Nie bój się, Maryjo, znalazłaś bowiem łaskę u Boga. Oto poczniesz i porodzisz Syna, któremu nadasz imię Jezus. Będzie On wielki i będzie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida. Będzie panował nad domem Jakuba na wieki, a Jego panowaniu nie będzie końca”. Na to Maryja rzekła do anioła: „Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?” Anioł Jej odpowiedział: „Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym. A oto również krewna Twoja, Elżbieta, poczęła w swej starości syna i jest już w szóstym miesiącu ta, która uchodzi za niepłodną. Dla Boga bowiem nie ma nic niemożliwego”. Na to rzekła Maryja: „Oto Ja służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa!” Wtedy odszedł od niej anioł".
Dziękuję Ci, Maryjo, że znalazłaś łaskę u Boga, że byłaś jej pełna. Dzięki Twojemu TAK, mogę Bogu powiedzieć moje małe tak!
A On nie chce wielkich rzeczy, ale małych z wielką miłością. Przyjmuje moje małe i słabe ofiary, moje puste ręce i poszukujące serce, moje zmęczone życie...
I wchodzi w nie, choć nie jestem pełen łaski, ale bardzo jej potrzebuję
Choć nie zawsze jestem wierny, ale zawsze chcę wracać
Choć nie zawsze umiem czuwać, ale nie chcę spać na wieki
Choć nie zawsze rozumiem, ale jestem gotów do ufności
Choć nie zawsze umiem dać innym Boga, ale robię co mogę
O tym jest Zwiastowanie, o obecności Boga na świecie
Nie przyszedłeś Panie, aby być daleko, ale jesteś najbliżej jak się da!