V Synod Archidiecezji Warszawskiej w naszej parafii

„Wy jesteście światłością świata” – zaproszenie do wspólnej modlitwy, rozmowy i odpowiedzialności

Abp Adrian Galbas prosi wiernych o pomoc w rozeznaniu przyszłości Archidiecezji Warszawskiej. W naszej parafii chcemy odpowiedzieć na to zaproszenie przez modlitwę, słuchanie i trzy spotkania, podczas których każdy będzie mógł podzielić się doświadczeniem, pytaniami oraz konkretnymi propozycjami.

Hasłem V Synodu Archidiecezji Warszawskiej są słowa Jezusa: „Wy jesteście światłością świata” (Mt 5,14). To nie tylko wezwanie do osobistego świadectwa. Jest w nim również zaufanie do wiernych: do ich wiary, doświadczenia, wiedzy, pytań, darów, a także do trudnych przeżyć i wątpliwości, których nie wolno chować „pod korcem”.

W Liście wielkopostnym Arcybiskup Metropolita Warszawski nie przedstawia jednej gotowej recepty na wszystkie problemy. Prosi natomiast o pięciokrotną odwagę: odwagę osobistego rozeznania, mówienia, słuchania, rozumienia i wreszcie zmiany. Pyta, co on sam i Kościół diecezjalny mogą zrobić, aby lepiej pomagać ludziom w ich konkretnych sytuacjach, obawach i trudnościach. Odpowiedzi chce szukać razem z nimi. (por. źródło 1)

Dlatego Synod nie jest zaproszeniem do biernego wysłuchania decyzji, które już zapadły. Jest szansą na połączenie modlitwy, Słowa Bożego, wiedzy i doświadczenia wielu osób, aby pod działaniem Ducha Świętego rozeznać, co w naszym lokalnym Kościele jest dobre i trzeba to umocnić, a co wymaga zmiany.

„Żadna ręka sama nie zdoła unieść ciężaru wyzwań, które dotykają współczesnego świata; i żadna nie jest tak słaba, by nie mogła dać swego wkładu.”Leon XIV, Magnifica humanitas, nr 13

Mówiąc „nasz Kościół”, nie traktujemy go jak własności określonej grupy. Kościół należy do Chrystusa, a wszyscy ochrzczeni – świeccy i duchowni – tworzą jeden Lud Boży. Różnią się powołaniem i zakresem odpowiedzialności, ale wspólnie odpowiadają za życie i misję Kościoła.

Synod diecezjalny jest zebraniem wybranych kapłanów i innych wiernych Kościoła partykularnego, którzy dla dobra całej wspólnoty diecezjalnej świadczą pomoc biskupowi diecezjalnemu. Tak ujmuje go kan. 460 Kodeksu Prawa Kanonicznego. V Synod ma pomóc Arcybiskupowi lepiej rozpoznać sytuację Kościoła warszawskiego, jego potrzeby oraz najważniejsze wyzwania. (por. źródła 2 i 3)

Nie jest to parlament, plebiscyt ani referendum. Nie będziemy głosować nad prawdami wiary. Jedynym prawodawcą Synodu diecezjalnego pozostaje biskup, a członkowie Synodu mają głos doradczy. W sprawach parafii ostateczna odpowiedzialność należy do ks. Proboszcza. Nie oznacza to jednak, że konsultacja jest pozorna. Dobre decyzje wymagają wcześniejszego, uczciwego poznania doświadczeń wiernych i wspólnego rozeznania.

Vademecum określa temat Synodu jako: „Kościół w Archidiecezji Warszawskiej jako wspólnota misyjna wobec wyzwań dzisiejszego świata”. Celem nie jest więc wyłącznie usprawnienie zarządzania. Chodzi o spotkanie z Chrystusem, odnowienie więzi, ewangelizację i taką przemianę duszpasterską, aby parafie stawały się żywymi wspólnotami wspólnot. (por. źródła 2 i 5)

Parafialny etap przygotowań jest jednym z pierwszych i podstawowych miejsc tej pracy. Głosy i propozycje zostaną zebrane w dokumencie parafialnym, następnie przedstawione na poziomie dekanatu i przekazane do Sekretariatu Synodu. W dalszych etapach będą służyły przy opracowaniu Lineamentów i schematów synodalnych. Nie każda propozycja musi zostać przyjęta, ale każda uczciwie zgłoszona sprawa powinna zostać zauważona, uporządkowana i przekazana do dalszego rozeznania.

Zaproszenie do Synodu wyrasta z konkretnej rzeczywistości. Widzimy silne podziały społeczne i coraz większą trudność spokojnego rozmawiania o sprawach wspólnych. Doświadczamy agresji, niechęci, izolowania i ostracyzmu wobec osób mających inne poglądy. Uczciwie trzeba przyznać, że możemy być zarówno ofiarami takich zachowań, jak i ich sprawcami.

W pracy, w sąsiedztwie, w różnych środowiskach, a czasem także we własnej rodzinie ludzie czują się samotni i boją się, że wyrażenie odmiennego zdania doprowadzi do konfliktu albo odrzucenia. Wielu ma poczucie, że nikt ich naprawdę nie słucha i że nie istnieje bezpieczne miejsce, w którym można spokojnie opowiedzieć o wątpliwościach, rozterkach, niepewności czy zranieniu.

Niepewność powiększają wojna tocząca się blisko polskich granic, szybkie zmiany społeczne, kulturowe i polityczne, migracje oraz spotkanie osób o innym pochodzeniu i kulturze. Pojawiają się autentyczne pytania o bezpieczeństwo, integrację, solidarność i wzajemny szacunek. Odpowiedzią nie powinny być ani obojętność, ani język pogardy. Potrzebujemy rozmowy, która pozwala nazwać obawy, chroni godność każdego człowieka i szuka rozwiązań służących dobru wspólnemu.

Kolejnym znakiem czasu jest rozwój technologii i sztucznej inteligencji. Rzeczywistość zmienia się szybciej, niż potrafimy ją zrozumieć. Nowe narzędzia mogą leczyć, uczyć i łączyć ludzi, ale mogą też pogłębiać samotność, nierówności, manipulację i dehumanizację. To również temat dla wspólnoty wiary: jak zachować podmiotowość człowieka, odpowiedzialność i prawdziwe relacje.

„Zadaniem całego Ludu Bożego, a zwłaszcza pasterzy i teologów, jest z pomocą Ducha Świętego wysłuchiwanie, rozważanie i interpretowanie [...] wypowiedzi naszych czasów.”Leon XIV, Magnifica humanitas, nr 22, za Gaudium et spes

Papież przypomina, że słuchanie znaków czasu nie oznacza zmiany istoty objawionej prawdy. Pomaga natomiast lepiej ją rozumieć, wyrażać i przekładać na konkretne wybory, nawrócenie, reformę struktur oraz nowe formy ewangelicznego świadectwa. (por. źródło 6)

Prawie każdy zna młodą osobę – niekiedy własne dziecko albo wnuka – która nie znajduje już swojego miejsca w Kościele. To nie tylko osobiste wrażenie. Badanie Pew Research Center z 2018 roku objęło porównaniem cotygodniowych praktyk religijnych 102 państwa. W Polsce stwierdzono zdecydowanie największą różnicę pokoleniową: udział w nabożeństwach co najmniej raz w tygodniu deklarowało 26% osób w wieku 18–39 lat i 55% osób w wieku 40 lat lub starszych. (źródło 7)

Analiza opublikowana w 2025 roku w „Nature Communications”, oparta na danych z 111 krajów, wskazuje, że spadek religijności często przebiega w trzech etapach: najpierw słabnie udział w publicznych praktykach, następnie osobiste znaczenie religii, a dopiero później formalna przynależność. (źródło 8) Polskie badania CBOS również pokazują, że spadek wiary i praktyk religijnych postępuje najszybciej wśród najmłodszych. (źródło 9)

Dane te nie mają straszyć ani prowadzić do narzekania na młodzież. Pokazują, że potrzebujemy wspólnego działania: lepszego słuchania młodych, uczciwej rozmowy o ich pytaniach, nowych form obecności oraz duszpasterstwa, które nie zakłada z góry, że znamy ich doświadczenie.

Warszawa jest miastem, w którym formy życia rodzinnego wyraźnie się różnicują. Narodowy Spis Powszechny 2021 wykazał w Warszawie 58 910 rodzin tworzonych przez partnerów pozostających w związkach niesformalizowanych. Stanowiły one około 12,4% spośród 474 664 rodzin. Wśród mieszkańców miasta w wieku 15 lat lub więcej 148 735 osób miało stan cywilny „rozwiedziony” lub „rozwiedziona”. (źródło 10)

Z kolei według „Panoramy dzielnic Warszawy w 2023 r.” małżeństwa wyznaniowe ze skutkami cywilnymi stanowiły 35,7% małżeństw zawartych w Warszawie w tym roku. (źródło 11) Statystyk tych nie wolno utożsamiać z liczbą „par niesakramentalnych”. Kategorie spisowe i cywilne opisują sytuację prawną lub sposób wspólnego życia, a nie dokonują oceny kanonicznej konkretnych osób.

Dane pokazują jednak skalę zadania duszpasterskiego. Trzeba rozmawiać o lepszym przygotowaniu do małżeństwa, wsparciu małżonków przeżywających kryzysy oraz o towarzyszeniu osobom po rozwodzie, żyjącym w nowych lub niesformalizowanych związkach, samotnym rodzicom i ich rodzinom – bez wykluczania i bez ukrywania nauczania Kościoła. Osoby te nie powinny być wyłącznie przedmiotem rozmowy. Ich własny głos jest potrzebny w Synodzie.

Nie wszyscy rozpoznają dziś w Kościele wspólnotę stojącą po ich stronie i dającą wsparcie w niepewnych czasach. Niektórzy postrzegają Kościół jako instytucję, która wykorzystuje ludzi, manipuluje nimi, straszy potępieniem, wymaga posłuszeństwa, a za mało interesuje się indywidualnymi rozterkami, wahaniami, pomyłkami i błędami.

Takich opinii nie wolno przemilczać ani z góry odpierać. Synod powinien stworzyć przestrzeń także dla osób wątpiących, rozczarowanych, krytycznych, zranionych, pomijanych lub czujących się wykluczonymi. Wysłuchanie nie oznacza automatycznej zgody z każdą oceną. Oznacza szacunek dla osoby i gotowość do zbadania, czy za jej słowami kryje się krzywda, zaniedbanie albo prawda, która może pomóc wspólnocie w nawróceniu.

Encyklika przypomina, że sprawiedliwość w Kościele wymaga oczyszczania relacji i struktur z nierówności, nieprzejrzystości i nadużyć. Słuchanie ofiar wykorzystania duchowego, ekonomicznego, instytucjonalnego, seksualnego oraz nadużyć władzy i sumienia jest częścią drogi sprawiedliwości. Władza i urząd mają służyć Ludowi Bożemu, komunii i misji; potrzebne są także przejrzystość, rozliczalność i mądra ocena sposobu sprawowania odpowiedzialności. (por. Magnifica humanitas, nr 86 i 89)

Jednym z tematów wskazanych w materiałach synodalnych jest klerykalizm. Najprościej mówiąc, chodzi o taki model działania, w którym duchowni podejmują decyzje bez rzeczywistego słuchania wiernych, a świeccy są sprowadzani przede wszystkim do roli wykonawców poleceń. Nie jest to zarzut wobec każdego księdza ani problem wyłącznie duchownych. Taki model mogą utrwalać również świeccy, gdy rezygnują ze swojej odpowiedzialności i oczekują, że wszystko zrobią lub rozstrzygną księża.

Celem rozmowy o klerykalizmie nie jest przeciwstawianie wiernych kapłanom, lecz poprawa relacji i współpracy. Głos świeckich może pomagać prezbiterom i biskupom przeżywać kapłaństwo jako służbę wspólnocie oraz głosić aktualne nauczanie Kościoła, bez przedstawiania prywatnego obrazu Boga lub Kościoła jako jedynego dopuszczalnego.

„Kościół „nie chce rościć sobie prawa do posiadania prawdy”, ponieważ prawda nie jest terytorium, którego należy bronić, lecz dobrem, którym należy się dzielić.”Leon XIV, Magnifica humanitas, nr 25

To zdanie nie oznacza rezygnacji z prawdy ani relatywizmu. Zachęca do głoszenia jej bez przemocy, pogardy i postawy oblężonej twierdzy – jako dobra, którym dzielimy się z łagodnością i cierpliwością.

Udział świeckich nie jest uprzejmością udzieloną przez duchownych ani dodatkiem do „właściwego” życia Kościoła. Współodpowiedzialność wynika z chrztu i bierzmowania. Wszyscy ochrzczeni są włączeni w Chrystusa i uczestniczą – każdy zgodnie ze swoim powołaniem – w kapłańskiej, prorockiej i królewskiej misji Chrystusa. Synodalność jest sposobem bycia Kościołem: wspólną drogą Ludu Bożego, który słucha Słowa, słucha siebie wzajemnie i rozeznaje natchnienia Ducha Świętego. (por. źródła 2, 3 i 6)

Trzy słowa pomagają opisać ten sposób życia: komunia, uczestnictwo i misja. Komunia oznacza jedność zakorzenioną w Chrystusie, a nie jednolitość. Uczestnictwo oznacza rzeczywisty udział i odpowiedzialność, a nie jedynie obecność na liście. Misja przypomina, że Kościół nie żyje dla samego siebie, lecz jest posłany, aby głosić Ewangelię i służyć człowiekowi.

„Udział ochrzczonych w procesach decyzyjnych oraz ich współodpowiedzialność za misję dokonują się za pośrednictwem rzeczywistych, a nie jedynie nominalnych organów uczestnictwa.”Leon XIV, Magnifica humanitas, nr 87

Rady parafialne, zespoły, konsultacje i spotkania mają sens wtedy, gdy naprawdę umożliwiają słuchanie, wymianę informacji, rozeznanie i współodpowiedzialność. Ostateczna decyzja nie musi należeć do wszystkich, ale nie powinna zapadać bez rzetelnego poznania doświadczeń wspólnoty.

„Wyjście z ciasnego świata własnych interesów i zaangażowanie – na miarę własnych możliwości – na rzecz dobra wspólnego jest wartością nienegocjowalną, podobnie jak obrona życia.”Leon XIV, Magnifica humanitas, nr 59

Zaproszenie jest skierowane do wszystkich parafian – niezależnie od wieku, wykształcenia, zawodu, doświadczenia i stopnia zaangażowania. Nie trzeba być teologiem, znać dokumentów kościelnych ani należeć do rady, ruchu czy wspólnoty.

• osoby związane ze wspólnotami charyzmatycznymi i innymi wspólnotami powstałymi po Soborze Watykańskim II;
• osoby o wrażliwości tradycyjnej, także związane z liturgią łacińską;
• osoby bardzo aktywne, ale również stojące na obrzeżach życia parafii, rozczarowane, wątpiące, krytyczne, zranione lub pomijane;
• ludzi młodych i starszych, kobiety i mężczyzn, rodziny, osoby samotne, samotnych rodziców oraz osoby po rozwodzie, żyjące w nowych lub niesformalizowanych związkach – a także ich bliskich;
• osoby, które regularnie uczestniczą we Mszy, przychodzą rzadko, praktykują w innych kościołach albo z różnych powodów oddaliły się od wspólnoty;
• każdego, komu nie są obojętne sprawy parafii, Archidiecezji, wiary, rodziny, szkoły, pracy, osiedla, sąsiedztwa i dobra wspólnego.

Różnorodność nie jest przeszkodą, którą trzeba usunąć przed rozmową. Jest potrzebnym źródłem doświadczeń. Im bardziej zróżnicowana grupa, tym większa szansa, że zauważymy sprawy pomijane przez osoby podobne do siebie.

„Pośród wielości głosów i wizji [...] istnieje [...] możliwość [...] przemieniania różnorodności w zasób i czynienia ze słuchania i dialogu wspólnej przestrzeni.”Leon XIV, Magnifica humanitas, nr 10

Dlatego prosimy: przekażcie zaproszenie osobiście rodzinie, sąsiadom, znajomym i parafianom, których dziś nie spotykamy w kościele. Osobiste zaproszenie może dotrzeć tam, gdzie nie dotrze ogłoszenie, ulotka ani strona internetowa.

Najważniejszym powodem udziału jest odpowiedź na prośbę i zaufanie Arcybiskupa. Jest to jednak również konkretna szansa dla każdego uczestnika i dla całej parafii.

• Można spokojnie opowiedzieć o tym, co w parafii i Archidiecezji jest dobre, co boli, czego brakuje i co warto zmienić – bez konieczności posiadania wiedzy teologicznej.
• Można przejść od poczucia bezradności i samej krytyki do działania, konkretnych propozycji oraz współodpowiedzialności.
• Można wpłynąć na treść parafialnej syntezy, która zostanie przekazana do dalszych prac Synodu.
• Można pomóc tworzyć bardziej gościnny i zrozumiały Kościół dla dzieci, wnuków, ludzi młodych, osób wątpiących i tych, którzy czują się mniej słyszani.
• Można nauczyć się trudnej rozmowy: słuchania bez rezygnowania z własnych przekonań, nazywania napięć, rozumienia źródeł konfliktu i zamieniania problemów w możliwe do wykonania propozycje.
• Można lepiej zrozumieć parafię i Archidiecezję, odróżniać nauczanie Kościoła od lokalnego zwyczaju lub prywatnej opinii oraz poznać doświadczenia innych pokoleń i środowisk.
• Można uporządkować własne pytania, sprawdzić przekonania w spotkaniu z innymi, odkryć swoje dary i nowe możliwości zaangażowania – bez zaciągania zobowiązania do stałej pracy.
• Można poznać innych parafian, przekonać się, że nie jest się samemu ze swoim doświadczeniem, pogłębić duchowość oraz ćwiczyć umiejętności przydatne także w rodzinie, pracy i sąsiedztwie.

Nie wszystko można zmienić na poziomie parafii i nie wszystko zależy od Archidiecezji. Synod nie daje też gwarancji przyjęcia każdej propozycji. Daje natomiast możliwość uczciwego nazwania rzeczywistości, rozpoznania zakresu odpowiedzialności i wspólnego szukania rozwiązań.

Spotkania nie będą polityczną debatą ani konkursem, w którym wygrywa osoba najgłośniejsza. Każde z nich połączy część modlitewną z rozmową. Rozpoczniemy od modlitwy, słuchania Słowa Bożego i chwili ciszy. Następnie będziemy rozmawiać w niewielkich grupach, korzystając z zasad „Rozmowy w Duchu Świętym” wskazanej w materiałach synodalnych.

Każdy będzie mógł mówić z własnego doświadczenia. Wypowiedź jest dobrowolna – można także przyjść przede wszystkim po to, aby słuchać. Nie trzeba przygotowywać referatu ani znać dokumentów. Potrzebna jest jedynie gotowość do szacunku, szczerości i wspólnego rozeznawania.

Podstawowe zasady rozmowy:

• słuchamy wypowiedzi do końca i nie przerywamy;
• nie oceniamy osoby ani jej wiary;
• mówimy przede wszystkim z własnego doświadczenia;
• nie monopolizujemy czasu i zostawiamy miejsce innym;
• nie musimy się we wszystkim zgadzać, ale próbujemy zrozumieć;
• szukamy tego, co może służyć wspólnocie i prowadzić do działania;
• unikamy języka, który upokarza, stygmatyzuje albo przeciwstawia jednych drugim.

„Unikajmy słów, które upokarzają albo przeciwstawiają jednych drugim. Wybierajmy jasność, która oświeca, a także szczerość, która otwiera drogi.”Leon XIV, Magnifica humanitas, nr 14

W praktyce potrzebna będzie pięciokrotna odwaga, o której pisze abp Adrian: odwaga osobistego rozeznania, powiedzenia tego, co naprawdę widzimy, wysłuchania człowieka myślącego inaczej, próby zrozumienia jego doświadczenia oraz gotowość do zmiany własnego sposobu działania.

Vademecum i aneks „Najważniejsze wątki wynikające z konsultacji Synodu 2021–2024” wskazują dziewięć szerokich obszarów. To punkt wyjścia, a nie zamknięta lista. W naszej parafii będziemy pytać między innymi o:

1. Relacje duchownych i świeckich – dialog, wzajemne zaufanie, współodpowiedzialność i przeciwdziałanie klerykalizmowi.
2. Parafię jako żywą wspólnotę – jak przejść od anonimowego korzystania z posług religijnych do więzi, współpracy i troski o siebie nawzajem.
3. Wspólne rozeznawanie i podejmowanie decyzji – rolę rad parafialnych, dostęp do informacji, przejrzystość finansową, rozliczalność i ocenę działań.
4. Liturgię i sakramenty – piękno celebracji, przygotowanie do sakramentów, jakość homilii i odpowiedzialny udział świeckich.
5. Dzieci i młodzież – nowe sposoby słuchania, ewangelizacji, formacji i towarzyszenia osobom odchodzącym od wiary lub Kościoła.
6. Formację dorosłych, rodzin i głos kobiet – wsparcie małżeństw, kryzysy, rozwody, osoby w nowych lub niesformalizowanych związkach oraz rzeczywisty udział kobiet w odpowiedzialności za Kościół.
7. Formację przyszłych i obecnych księży – przygotowanie do współpracy ze świeckimi, słuchania, prowadzenia grup oraz towarzyszenia ludziom w złożonych sytuacjach.
8. Misyjność Kościoła – obecność w kulturze, pracy, szkole i sąsiedztwie, pomoc potrzebującym oraz współpracę na rzecz dobra wspólnego.
9. Osoby na obrzeżach – szukających, wątpiących, zranionych, samotnych, ubogich, chorych, migrantów i wszystkich, którzy nie czują się u siebie we wspólnocie.

Każdy może wskazać również inny temat ważny dla parafii albo Archidiecezji. Można zrobić to podczas spotkań, za pośrednictwem anonimowej „Karty głosu parafianina” albo w wiadomości wysłanej na parafialny adres e-mail. Zgłoszenie nie oznacza, że cała grupa zdąży omówić temat szczegółowo, ale temat zostanie odnotowany i uwzględniony przy przygotowywaniu syntezy.

Prace parafialne odbywają się pod kierunkiem ks. Proboszcza Jacka Laskowskiego i w uzgodnieniu z nim. Ks. Proboszcz odpowiada za życie duszpasterskie parafii, akceptuje działania prowadzone w jej imieniu i czuwa nad kościelnym charakterem całego procesu.

Tomasz Nasiłowski i Katarzyna Pawlik zostali wskazani przez ks. Proboszcza jako osoby odpowiedzialne za organizację parafialnego etapu przygotowań. Ich zadaniem jest informowanie i zapraszanie parafian, zbieranie pytań i tematów, organizowanie i współprowadzenie spotkań oraz przygotowanie projektu dokumentu parafialnego. Korzystają również z formacji, warsztatów i dni skupienia przewidzianych dla osób zaangażowanych w Synod.

Nie działają niezależnie od ks. Proboszcza i nie rozstrzygają samodzielnie zgłaszanych spraw. Ich rolą jest stworzenie bezpiecznej przestrzeni rozmowy, uczciwe zebranie głosów parafian i przekazanie ich do dalszego rozeznania. Taki podział zadań jest zarazem konkretnym przykładem współpracy duchownych i świeckich.

Planujemy trzy spotkania, odbywające się mniej więcej raz w miesiącu. Każde potrwa nie dłużej niż około dwóch godzin i połączy modlitwę z rozmową. Spotkania odbędą się w sali na plebanii, w niedziele: 20 września, 18 października i 8 listopada 2026 r., zawsze o godz. 13.30, po Mszy św. o godz. 12.30.

1.Zbieranie głosów. Najpierw zbierzemy zgłoszenia uczestników, pytania, propozycje tematów i anonimowe „Karty głosu parafianina”.

2.Pierwsze spotkanie. Skupimy się na doświadczeniu naszej parafii: co jest dobre i trzeba to umocnić, co boli, czego brakuje i kogo nie umiemy słuchać.

3.Spotkanie drugie i trzecie. Poświęcimy je znakom czasu oraz najpilniejszym tematom wybranym przez uczestników z dziewięciu obszarów Vademecum i spośród spraw zgłoszonych przez parafian.

4.Podsumowanie podczas trzeciego spotkania. Uporządkujemy wtedy priorytety, sformułujemy konkretne propozycje i sprawdzimy, czy projekt syntezy wiernie oddaje różne głosy.

5.Parafialna synteza. Na końcu przygotujemy krótki dokument parafialny. Po uzgodnieniu z ks. Proboszczem zostanie on przekazany na poziom dekanatu i do dalszych prac Synodu Archidiecezji Warszawskiej.

W kolejnych etapach diecezjalnych planowane są prace nad Lineamentami i schematami synodalnymi, zgromadzenia plenarne w latach 2027–2028, promulgacja dokumentów 8 grudnia 2028 roku oraz wdrażanie postanowień od 2029 roku. Aktualny harmonogram całego procesu jest publikowany na oficjalnej stronie Synodu. (źródło 4)

Najlepiej wziąć udział w spotkaniach, ponieważ bezpośrednia rozmowa pomaga lepiej zrozumieć doświadczenia innych i wspólnie dojść do konkretnych propozycji. Jednocześnie zachęcamy wszystkich parafian — zarówno tych, którzy wezmą udział w spotkaniach, jak i tych, którzy nie będą mogli w nich uczestniczyć — do wypełnienia anonimowej „Karty głosu parafianina”. Zebrane odpowiedzi pomogą nam lepiej przygotować spotkania synodalne i uwzględnić możliwie szeroki głos naszej parafii. Kartę można wypełnić w całości albo odpowiedzieć tylko na wybrane pytania, a następnie wrzucić ją do oznaczonej skrzynki ustawionej pod chórem, przy wejściu do kościoła, obok prasy katolickiej.

Pytania, uwagi, propozycje oraz chęć udziału będzie można również zgłosić osobom odpowiedzialnym za Synod albo wysłać na adres: SVAW.powazki@gmail.com

Spotkania synodalne: 20.09, 18.10 i 8.11.2026 r., godz. 13.30 (po Mszy św. o 12.30), sala na plebanii.

„Nie lękajmy się pobrudzić sobie rąk na placu budowy naszych czasów. [...] Bądźmy budowniczymi komunii, a nie architektami wieży Babel.”Leon XIV, Magnifica humanitas, nr 16

Nasza parafia jest wspólnym dobrem i wspólnym zadaniem. Jeżeli widzimy w niej coś dobrego – pomóżmy to zachować i rozwijać. Jeżeli coś nas boli, rozczarowało lub zniechęciło – spróbujmy o tym spokojnie opowiedzieć. Jeżeli mamy pomysł – podzielmy się nim. Jeżeli nie mamy gotowej odpowiedzi – przyjdźmy, aby słuchać i szukać jej razem.

„Zachęcam wszystkich, a w sposób szczególny wiernych świeckich, aby nie bali się konfrontować z rzeczywistością, by umieli wzajemnie się słuchać i z mocą podejmowali własną odpowiedzialność.”Leon XIV, Magnifica humanitas, nr 91

Poniższe dokumenty stanowią podstawę artykułu. Źródła 1–6 są dokumentami kościelnymi i materiałami oficjalnymi; źródła 7–11 dokumentują przywołane dane badawcze i statystyczne. Dostęp do stron: 25 lipca 2026 r.

1.List wielkopostny Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego. List abp. Adriana Galbasa SAC o V Synodzie i pięciokrotnej odwadze synodalnej.

2.Vademecum V Synodu Archidiecezji Warszawskiej. Oficjalny przewodnik po celach, temacie, metodzie, etapach i pracach parafialnych.

3.Czym jest Synod – uwarunkowania prawne. Omówienie kanonicznej natury Synodu diecezjalnego i odpowiedzialności biskupa.

4.Harmonogram V Synodu Archidiecezji Warszawskiej. Aktualne terminy kolejnych etapów całego procesu diecezjalnego.

5.Cele V Synodu Archidiecezji Warszawskiej. Oficjalny opis nawrócenia duszpasterskiego i misyjnego oraz kultury relacji.

6.Leon XIV, encyklika Magnifica humanitas. W szczególności nr 10, 13–16, 22, 25, 59, 73–74, 86–89 i 91.

6a.Najważniejsze wątki wynikające z konsultacji Synodu 2021–2024. Aneks do Vademecum porządkujący dziewięć głównych obszarów rozmowy.

6b.Dokumenty do pobrania – oficjalna strona V Synodu. Zbiór aktualnych dokumentów i materiałów Archidiecezji Warszawskiej.

7.Pew Research Center, The Age Gap in Religion Around the World. Raport z 13 czerwca 2018 r.; porównanie różnic pokoleniowych w 106 krajach, w tym praktyk cotygodniowych w 102 krajach.

8.J. Stolz i in., The three stages of religious decline around the world. Nature Communications 16 (2025), art. 7202; analiza danych z 111 krajów.

9.M. Grabowska, Religijność młodych na tle ogółu społeczeństwa. Komunikat z badań CBOS nr 144/2021, 24 listopada 2021 r.

10.GUS, Rodziny w Polsce w świetle wyników NSP 2021. Dane dotyczące rodzin, związków niesformalizowanych i stanu cywilnego mieszkańców.

11.Urząd Statystyczny w Warszawie, Panorama dzielnic Warszawy w 2023 r.. Dane o małżeństwach zawartych w Warszawie, w tym małżeństwach wyznaniowych ze skutkami cywilnymi.